Türkiye, Akdeniz, Ege Denizi ve Karadeniz ile çevrili bir deniz ülkesidir. Marmara Denizi ise Türkiye’nin Asya ve Avrupa kıtalarındaki topraklarını ayıran iç denizidir. Türkiye’nin karasularının genişliği, Ege Denizi’nde 6 deniz mili, Doğu Akdeniz ve Karadeniz’de ise 12 deniz milidir. Türkiye, Karadeniz’de Münhasır Ekonomik Bölge (MEB) ilan etmiş ve komşu ülkelerle yaptığı sınırlandırma anlaşmalarıyla deniz yetki alanlarını belirlemiştir. Türkiye, Akdeniz’in Deniz Ortamı ve Kıyı Bölgesinin Korunması Sözleşmesi (Barselona Sözleşmesi) ve Karadeniz’in Kirliliğe Karşı Korunması Sözleşmesi (Bükreş Sözleşmesi) gibi bölgesel deniz çevresi koruma anlaşmalarına taraftır.

Deniz Mekânsal Planlama (DMP) haritasındaki proje uygulama alanları, Türkiye’nin deniz yetki alanlarını doğrudan yansıtmamaktadır. Uluslararası Adalet Divanı’nın (UAD) 1976 tarihli Ege Denizi Kıta Sahanlığı kararının 28. paragrafında “Ege Denizi’ndeki kıta sahanlığı alanlarının ihtilaflı olduğu” belirtilmiş ve “Türkiye’nin de bu alanlarda araştırma yapma ve kaynakları işletme hakları iddia ettiği” vurgulanmıştır. Bu nedenle, Türkiye ve Yunanistan arasında bir deniz sınırı anlaşması sağlanana kadar, Deniz Mekânsal Planlama haritasında Ege Denizi’nde kara sularının ötesindeki deniz yetki alanları, iki ülkenin ana karaları arasındaki ortay hat çizilerek gösterilmektedir.

Türkiye ile Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği arasında 1978’de imzalanan Kıta Sahanlığı Sınırlandırma Anlaşması, Karadeniz’de iki ülke arasındaki kıta sahanlığı sınırlarını belirlemiştir. Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği’nin dağılmasının ardından, Rusya, Ukrayna ve Gürcistan bu anlaşmanın halefleri olmuştur. Türkiye tarafından Karadeniz’de 3 Kasım 1986 tarihli ve 86/11264 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile 200 deniz miline kadar MEB ilan edilmiştir. Türkiye ile Bulgaristan arasında 1997’de imzalanan Deniz Sınırı Anlaşması, Karadeniz’deki MEB ve kıta sahanlıklarının sınırlarını belirlemiştir. Karadeniz’deki deniz yetki alanları ve sınırlar, Karadeniz’e kıyıdaş devletler arasında imzalanan ikili sınırlandırma anlaşmalarına dayanmaktadır.

Türkiye ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC) arasında 2011 yılında imzalanan Kıta Sahanlığı Sınırlandırma Anlaşması, Doğu Akdeniz’de iki taraf arasındaki kıta sahanlığı sınırlarını belirlemiş ve Türkiye’nin KKTC’nin deniz yetki alanları ve kaynak araştırma faaliyetlerine desteğini pekiştirmiştir. Türkiye ile Libya, Doğu Akdeniz’de deniz yetki alanlarının uluslararası hukuk ilkelerine dayanarak belirlenmesi amacıyla 2019 yılında Deniz Yetki Alanlarının Sınırlandırılması Anlaşması imzalanmıştır. Türkiye’nin Doğu Akdeniz’deki kıta sahanlığının dış sınırları, uluslararası hukuktan doğan “ab initio” ve “ipso facto” hakları doğrultusunda 18 Mart 2020 tarihinde Birleşmiş Milletler’e (BM) gönderilen mektupla (A/74/757) resmen bildirilmiştir. Türkiye ve Suriye arasındaki deniz yetki alanları Türkiye’nin uluslararası hukuka uygun şekilde BM’ye yaptığı kıta sahanlığı sınırları bildirimine dayanmaktadır. Bu sınırlar ve alanlar, Türkiye ile Suriye arasında henüz sınırlandırılmamış deniz yan sınırını temsil etmemektedir.

Ege Denizi ve Doğu Akdeniz’de deniz sınırları konusunda bazı uyuşmazlıklar bulunmaktadır. Doğu Akdeniz’de Türkiye, Libya ve KKTC ile deniz alanlarının sınırlandırılmasına dair anlaşmalar akdetmiştir. Ege Denizi’nde, Yunanistan ile deniz alanları sınırlandırılmamıştır. Bu nedenle, Ege Denizi’nde kıta sahanlığı konusu, Türkiye ve Yunanistan arasında bir sınırlandırma anlaşmasının yokluğunda devam eden bir ihtilaf niteliğindedir. 1976 tarihli Bern Mutabakatı’na göre, Türkiye ve Yunanistan, Ege Denizi’ndeki bağlantılı sorunlardan biri olan kıta sahanlığı konusunda sürdürülen müzakereleri zorlaştıracak her türlü girişim ve faaliyetten kaçınmayı taahhüt etmiştir.

Türkiye, deniz sınırlarına ilişkin uyuşmazlıkların, uluslararası yargı kararlarında belirlenen hakkaniyet ilkeleri çerçevesinde çözüme kavuşturulmasını savunmaktadır. Türkiye ile Yunanistan arasındaki deniz sınırları geçmişte birçok girişimde bulunulmasına rağmen tam olarak belirlenmemiştir. Bu nedenle, Türkiye ve Yunanistan arasındaki karasuları sınırları gösterilmemiştir. Ege Denizi’nde, egemenliği uluslararası antlaşmalarla Yunanistan’a devredilmemiş birçok ada, adacık ve kayalık bulunmaktadır. Bu tür coğrafi formasyonların büyük bir kısmı insan yerleşimine uygun değildir ve ekonomik bir yaşama sahip değildir. Bahsi geçen ada, adacık ve kayalıkların deniz alanları yalnızca kendi karasuları ile sınırlıdır ve yetki alanlarının kesin sınırlarını yansıtmamaktadır. Haritadaki bu sınırlar, herhangi bir yargı yetkisi iddiasının geliştirilmesine dayanak teşkil etmez veya buna muvafakat verildiği anlamına gelmez. Ayrıca, Türkiye ile Yunanistan arasındaki deniz yan sınırı, geçmişteki çeşitli çabalara rağmen tam olarak belirlenmemiştir. Bu nedenle, Türkiye ile Yunanistan arasındaki deniz yan sınırı haritada gösterilmemiştir.

Türk Boğazları’nın (İstanbul Boğazı, Çanakkale Boğazı ve Marmara Denizi) hukuki statüsü, 1936 Boğazlar Rejimine İlişkin Montrö Sözleşmesi’ne göre yönetilmektedir. Bu sözleşme, Türkiye’ye Boğazlar üzerinde kontrol yetkisi tanımakta ve ticari ve savaş gemilerinin geçişini düzenlemektedir. Bu kapsamda, barış zamanının ticaret gemilerinin serbest geçişine izin vermekte, savaş gemilerinin geçişine ilişkin Türkiye’ye belirli koşullar altında sınırlama yetkisi vermektedir. Tamamen Türkiye’nin sınırları içerisinde bulunan ve Karadeniz ile Ege Denizi’ni birbirine bağlayan Marmara Denizi, uluslararası hukuka göre bir iç deniz olarak sınıflandırıldığı cihetle, Türkiye bu deniz üzerinde tam egemendir.